Maar er zijn ook orakels die positiever zijn over Christus. Porphyrius zegt, zo te zien verwijzend naar een orakel van de godin Hecate:
Wat we nu gaan zeggen zal velen zeker onverwacht voorkomen: het is namelijk, dat volgens de verklaringen van de goden Christus een zeer vroom iemand is geweest, die ook onsterfelijk is geworden, iemand van wie ze met lovende woorden melding maken.
Christus wordt hier vergeleken met de onsterfelijke Griekse helden. Elders noemt Porphyrios Heracles en Pythagoras als halfgoden of helden. In zijn ‘Brief aan Anebonem’ noemt hij drie soorten wezens die de goden vergezellen: demonen, helden en ‘zuivere zielen’. Mogelijk ziet hij Jezus als een van die zuivere zielen. Jezus stond hierin niet alleen. Zoals zijn ziel onsterfelijk was geworden zo ook die van Apollonios van Tyana – volgens zijn biograaf Philostratos. Christus een plaats geven onder de goden of helden was dus niet onmogelijk. Keizer Severus vereerde in zijn privékapel beelden van Abraham, Orpheus, Christus en Apollonius van Tyana. En Augustinus zegt dat een zekere Marcellina, die tot de sekt van de gnostische Carpocratianen hoorde, “beelden van Jezus en Paulus, Homerus en Pythagoras vereerde. Ze aanbad die en brandde er wierrook voor.” Serapion, een Syriër, noemde Christus “de wijze koning van de Joden,” samen met Socrates en Pythagoras, als een Wijze wiens leer onrechtmatig vervolgd werd. De godin Hecate die lof had voor Christus, had minder sympathie voor christenen.
De christenen daarentegen zijn volgens die goden bevlekte en bezoedelde lieden, die in dwaling verstrikt zijn. En tegen hen geven zij nog veel meer van die schimpscheuten ten beste. […] Toen haar gevraagd werd of Christus een god was, heeft Hecate tot de ondervragers gezegd: Gij weet wel dat de onsterfelijke ziel na het verlaten van het lichaam voortgaat. Als zij echter van de wijsheid wordt gescheiden, blijft zij altijd dwalen. Die ziel is de ziel van een uitzonderlijk vrome man, maar de waarheid blijft vreemd aan hen die deze ziel vereren.
Christus zelf is dus respectabel, maar de christenen zijn dat zeker niet. Porphyrius legt het orakel uit:
“Een zeer vroom man […] heeft zij hem dus genoemd en zij heeft gezegd dat zijn ziel, evenals die van andere vrome mensen, na zijn dood de onsterfelijkheid waardig is gekeurd, en dat de christenen in hun onwetendheid deze ziel vereren.” Vervolgens zegt Porphyrius:
Toen haar verder gevraagd werd, waarom hij dan was veroordeeld, heeft de godin in een orakel geantwoord: het lichaam is altijd blootgesteld aan kwellingen die het uitputten; de ziel van de vromen heeft echter een woonplaats in de hemel. De bedoelde ziel heeft echter een noodlottig iets toebedeeld aan andere zielen, aan wie de lostbeschikkingen niet hebben toegestaan de gaven der goden te verkrijgen en kennis te hebben van de onsterfelijke Jupiter. Dit noodlottige iets was, dat ze in dwaling verstrikt raakten. Daarom hebben ze dus de haat van de goden opgewekt, omdat die man aan hen, aan wie het lot niet toestond God te kennen en de gaven van de goden te ontvangen, de noodlottige gave heeft geschonken om in dwaling verstrikt te raken. Hij zelf echter was vroom en is, zoals dat met vromen gebeurt, naar de hemel gegaan. Hem zult gij dus niet beschimpen, maar gij zult wel deernis hebben met de dwaasheid der mensen, bij wie door hem eensklaps een gevaar kan ontstaan waarin zij gemakkelijk ten val komen.
Het klinkt wat ingewikkeld, maar het komt erop neer dat Jezus in zijn lichaam heeft geleden – maar dat is des mensen, doch dat zijn ziel naar de hemel is gegaan. Alleen zijn ‘gewone’ mensen, die geen kennis hebben van het goddelijke, in dwaling terecht gekomen door die ziel te vereren. Is het dan een dwaling de ziel van een ‘held’, van een ‘zuivere ziel’ te vereren? Ja. Want christenen vereren die ziel als een ‘God’, en dat hoort niet. Elders zegt Augustinus over wat sommige heidenen van Jezus vinden: “Want zij beschouwen Hem [Jezus] als de wijste mens die hoogachting verdient, maar zij ontkennen dat Hij als God moet worden vereerd.” De christen Arnobius (3e – 4e eeuw) haalt een heiden aan, die christenen eveneens verwijt: “Maar, zegt mijn tegenstander, de godheden zijn niet vijandig tegenover u, omdat u de almachtige God aanbidt. U beweert echter dat iemand die als mens geboren is en aan het kruis gedood is, wat zelfs voor waardeloze mensen een schandelijke straf is, God was. U gelooft dat Hij nog steeds leeft en u aanbidt Hem met dagelijkse smeekbeden.” Ook zegt Augustinus nog:
En wat te zeggen van de mensen die Christus met loze loftuitingen prijzen en tegelijkertijd de christelijke godsdienst met lage laster afkraken, terwijl zij Christus zelf niet aan durven pakken? Dat durven zij niet omdat een paar van hun filosofen, zoals Porphyrios van Sicilië in zijn boeken vertelt, naar hun eigen goden zijn gegaan met de vraag wat die van Christus vonden, waarop die zich gedwongen zagen om Hem in hun eigen orakels met lof te overladen.
Volgens Augustinus was het hier de bedoeling van ofwel bedrieglijke mensen (waren die orakels wel echt?) ofwel van onreine demonen (als de orakels echt waren), via lof op Jezus te laten geloven dat het ongunstig oordeel over de christenen betrouwbaar was. Op die manier werd mensen de weg naar het eeuwige leven versperd.