Archief

Religies

Sentimentalisme: de hemel, dat is de geliefde!

Een voorspel op de romantiek was het sentimentalisme in de tweede helft van de 18e eeuw, een stroming met veel aandacht voor gevoelens, zoals de naam al aangeeft. In deze sentimentalistische gedichten en romans gaf men veel aandacht aan edele gevoelens, liefde, deugdzaamheid, godsdienst, maar ook aan de dood, de nacht en onpeilbare droefheid. Daar moeten we het nu over hebben.

Lees meer

De hemelreizen van Bellerophoon en Trygaeus

Bellerophoon en Trygaeus zijn twee mythische helden die naar de hemel, of de berg Olympus, willen vlieden. De ene doet dat op het gevleugeld paard Pegasos, maar die onderneming mislukt. Trygaeus heeft meer succes, op de rug van een mestkever bereikt hij de woning van de goden.

Lees meer

Doden opwekken in de Griekse wereld

Asklepios genoot grote faam als genezer. Volgens oude mythen was Asklepios zo bedreven in geneeskunde dat hij er zelfs in slaagde enkele doden op te wekken. Al was dat zeer tegen de zin van de godenwereld, er zouden dan ook maatregelen volgen.

Lees meer

De opstanding van de doden volgens de rabbijnen

In het voetspoor van de farizeeën geloofden ook de rabbijnen in de opstanding van het lichaam. Zij stelden zelfs dat wie beweerde dat geloof in de opstanding uit de doden niet in de Thora stond geen deel zou krijgen aan de toekomende wereld.

Lees meer

De Komende Wereld volgens de rabbijnen

De haolam haba, de toekomende wereld, de rabbijnse versie van de hemel, wordt niet erg duidelijk getekend. Het zal een wereld zijn die anders is dan de onze, de haolam hazè. Over hoe die er zal uitzien, komen we enkele interessante dingen te weten.

Lees meer

Iamblichos over het opstijgen naar de Ene (1)

Er waren geruchten dat Iamblichos zich tijdens het bidden tot de goden wel eens van de grond verhief, waarbij zijn kleding een mooie gouden glans kreeg. Ook zou hij bij iemand twee boze geesten hebben uitgedreven. Kenmerkend voor deze neoplatonist was dat hij het traditionele geloof in goden en religieuze praktijken als astrologie en magie integreerde met platoonse filosofie.

Lees meer

Porphyrius: het voertuig van de ziel

De ziel van de mens was uit hogere sferen neergedaald in een ‘voertuig van de ziel’ (ochema, of pneuma). Dat was volgens de Chaldeeuws Orakels en Porphyrius een etherisch, subtiel en puur voertuig dat de ziel omwikkelde. Het was de bedoelin met dit voertuig ook weer op te stijgen naar de hemel. Maar er konden zich problemen voordoen.

Lees meer

Chaldeeuwse Orakels: hoe bij leven opvaren naar de hemel

“Want het is noodzakelijk dat je niet naar deze honden kijkt voordat je je lichaam inwijdt. Want als chtonische, lastige honden zijn ze schaamteloos, en voor altijd betoverende zielen leiden ze hen weg van de inwijding.” Over de gevaarlijke opgang naar de hemel – volgens de Chaldeeuwse Orakels.

Lees meer

Mozes als god

“Ik droomde dat er op de top van de berg Sinai een grote troon stond die tot de uithoeken des hemels reikte,” vertelt Mozes volgens het gedicht ‘Exagogè’ uit de 2e eeuw v.Chr., Het zou Mozes verheffen tot iets dat haast godslasterlijk was.

Lees meer

Een reis langs zeven hemelen (3)

“Wee mij, op dat moment weende ik, Baruch, in mijn binnenste en had verdriet over mijn volk, omdat het door God aan koning Nebukadnezar was toegestaan zijn stad te verwoesten.” Nog terwijl hij weent ziet hij een engel van de Heer naderen die hem belooft grote geheimen te zullen onthullen. Daartoe neemt de engel Baruch mee op een hemelreis.

Lees meer

Een reis langs zeven hemelen (2)

Toen Henoch 365 jaar oud was, in de eerste maand van het daarop volgende jaar, was hij alleen in zijn huis, wenend en rouwend, tot hij op zijn bed in slaap viel. Toen kreeg hij een visioen over de hemelen.

Lees meer

Een reis langs zeven hemelen (1)

Levi, een van de zonen van de aartsvader Jakob, vertelt in het ‘Testament van Levi’ hoe hij rouwde over het ras der mensen, hoe hij bad tot de Heer dat hij hem zou bevrijden, hoe toen een diepe slaap over hem kwam. In die slaap zag hij de hemelen. Levi beschrijft zijn opstijgen naar die hemelen.

Lees meer

Necromantie in de oudheid: lijken die herleven

Op het stil geworden slagveld, waar zovele dode dapperen achterbleven, hadden dodenbezweerders of heksen een ruime keuze. Er waren tovenaars die zelfs dode lichamen consulteerden – niet de heengegane geesten ervan, maar de lichamen zelf die ze deden herleven om ermee te spreken.

Lees meer

Necromantie in de Grieks-Romeinse wereld

In de Griekse wereld was het vooral vanaf de 4e eeuw v.Chr. dat dodenbevraging floreerde. Op die manier hadden de doden, die volgens Homeros doelloos hun eeuwige dagen sleten in Hades, nog wel een praktische rol te spel en in het bestaan der levenden. De doden moesten middels bepaalde rituelen opgeroepen worden; zonder de nodige offers en gebeden ging het niet.

Lees meer

De hemel volgens de vroeg-christelijke kerk

Eens zou de dag komen waarop men het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, en het was te hopen dat men rechtvaardig en goed geleefd had en in de hemel kwam. De hel was een verschrikking waaruit het raadzaam was weg te blijven.

Lees meer

Atheïsten over leven na de dood: Lucretius

In de klassieke wereld, waar het vanzelfsprekend was te geloven in een verblijf in de onderwereld na dit leven, verkondigden sommige grafschriften iets heel anders: “Ik was niet, ik was, ik ben niet, ik geef er niet om,” kon men regelmatig lezen. Waar kwamen deze ongewone ideeën vandaan?

Lees meer